من از خوابم می پرم تا غرق نشوم در ایستگاه آبی مردگان

جنایتکاران با تفنگ های خود شب را نشانه می روند بی گدار

همه در لاک ترس فرو رفته اند و از خود نیز می هراسند مدام

من بی تابی ام را فراموش کرده ام و مات افتادن آدم ها را می بینم

زمین فرصتی است برای آسودن همه که بگریزند از ترس و دلهره

در تپه ای مشرف به رودخانه می گریزم و گلوله ها زیر پایم ردیف

جنگ خوابم را ربوده در این آسایشگاه معلولان و تلاقی نگاهم هیچ